تقاضا از مقامات عراقی برای دخالت و کمک به خانواده هایی که در خارج از کمپ اشرف بست نشسته اند
.
... حامیان شناخته شده سازمان تروریستی مجاهدین در بریتانیا و آمریکا هم از هر طرف هجوم آوردند و از دولت هایشان خواستند تا با دخالت مستقیم و فشار بر عراق از آنها بخواهند تا "حقوق بشر شهروندان اشرف رعایت گردد". این حامیان شناخته شده البته به این موضوع اشاره ای نکردند که رهبران مجاهدین به اعضای خود اجازه نمی دهند تا محوطه کمپ را برای ملاقات ترک نمایند ...
ایران اینترلینک، بغداد، بیست و یکم فوریه 2010
لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=7735
پس از گذشت ده روز بالاخره گروه کوچکی از خانواده های ایرانی که برای دیدار با جگر گوشه های خود به قرارگاه مجاهدین (قرارگاه اشرف سابق یا عراق جدید) رفته بودند بعنوان اعتراض به عدم رسیدگی به خواسته هایشان در پشت درب این قرارگاه بست نشستند. این افراد هیچ خواسته ای جز دیدار با اعضای خانواده خود که در این کمپ تحت کنترل سران مجاهدین قرار هستند ندارند. برخی از این خانواده ها چندین دهه از فرزندانشان بی خبر بوده اند.
کمپ عراق جدید (سابقا اشرف) هنوز حدود سه هزار و پانصد تن از اعضای سازمان تروریستی مجاهدین خلق را در بر می گیرد و دولت عراق در ماههای اخیر برنامه هایی را برای اخراج این افراد از سرزمین خود شروع کرده است.
خانواده ها پس از رسیدن به کمپ متوجه شدند که نیروهای انتظامی عراق که حفاظت و امنیت این کمپ را بر عهده دارند مسئولیت حفاظت و سلامت افراد خانواده ها در صورت ورود به کمپ مجاهدین را قبول نکرده و در نتیجه به خانواده ها اجازه ورود به این کمپ را نمی دهند. نیروهای انتظامی عراق در عوض از سران سازمان مجاهدین خواستند تا ملاقاتی ها را برای دیدن خانواده هایشان به خارج از کمپ بفرستند.
رهبران سازمان مجاهدین خلق تا بحال با این خواسته دولت عراق (ترتیب ملاقات در بیرون از محوطه کمپ سازمان) موافقت نکرده و در مقابل آن مقاومت نموده اند. اولین واکنش سران سازمان به این تقاضای خانواده ها و نیروهای انتظامی عراق این بود که در اطلاعیه ای عجولانه اعلام نمودند که تمامی این افراد "ماموران رژیم آخوندی و وزارت اطلاعات هستند که بدروغ و تحت پوشش خانواده افراد به شهر اشرف اعزام شده اند" و در همین اطلاعیه خود افزودند که "کمیته عراقی مسئول خفقان بر علیه شهروندان تحت دستور مستقیم نوری المالکی بر نقض حقوق بشر و محاصره اشرف شدت بخشیده است".
حامیان شناخته شده سازمان تروریستی مجاهدین خلق در بریتانیا و آمریکا هم بیکار ننشسته و از هر طرف هجوم آوردند و از دولت های کشورهای مطبوع خود خواستند تا با دخالت مستقیم و فشار بر عراق از آنها بخواهند تا "حقوق بشر شهروندان اشرف رعایت گردد". این حامیان شناخته شده البته به این موضوع اشاره ای نکردند که رهبران سازمان مجاهدین خلق به اعضای خود اجازه نداده و نمی دهند تا محوطه کمپ را برای ملاقات هایی کوتاه با خانواده های خود ترک نمایند.
اگر چه مسئولیت کمپ عراق جدید (اشرف سابق) از اول ژانویه 2009 به نیروهای عراقی تحویل گردیده ولی هنوز یگان بیست و پنج نفره ای از سربازان امریکایی با ماموریت حمایت از سازمان تروریستی مجاهدین خلق در کمپ باقی مانده است. لازم به یاد آوری است که همین امریکایی ها سازمان مجاهدین خلق را در کشور خودشان در لیست تروریستی قرار داده و محدود نموده اند.
البته باید گفت که این بار سربازان امریکایی به تقاضاهای مکرر سران سازمان مجاهدین برای دخالت در تمامیت ارضی عراق با حمایت مستقیم از رهبران سازمان تروریستی جواب مثبت نداده اند. سران سازمان از سربازان مسلح امریکایی میخواهند تا با ورود خود اقدام به دور کردن خانواده ها از محل نمایند.
از طرف دیگر نیروهای انتظامی عراق هم اگر چه با ورود بدون حفاظ خانواده ها به داخل کمپ مخالفت کرده اند ولی از بست نشستن آنها در جلوی قرارگاه هم جلوگیری نکرده اند.
بالاخره دو روز قبل در تاریخ نوزدهم فوریه سازمان مجاهدین خلق در یکی از سایت های وابسته به این سازمان تروریستی بنام "ایران افشاگر" اعلام نمود که مشکل واقعی سران سازمان "افراد خانواده اعضای داخل کمپ" بوده و نه "ماموران رژیم ایران". سران سازمان همچنین در این سایت خود اقرار نمودند که این رهبران سازمان مجاهدین خلق هستند که به اعضای دربند خود اجازه ملاقات با خانواده ها را نمی دهند.
در این سایت از طرف رهبر فرقه، مسعود رجوی، قید گردید که در حال حاضر حتی اگر ملاقات در داخل کمپ و با حضور محافظان سازمان هم خواسته شود با آن مخالفت خواهد شد. این یک واقعه جدیدی است.
سران سازمان قبلا در روبرو شدن با خانواده افراد اسیر از اجازه خروج از کمپ خودداری می کردند چون می ترسیدند این افراد پس از خروج از کمپ فرار کرده و باز نگردند ولی اکنون رهبران حتی اجازه ملاقات در داخل کمپ و با حضور سران و ماموران فرقه را هم منع نموده اند.
امروز یکی از خانواده ها در جلوی درب ورودی کمپ اشرف به نماینده ایران اینترلینک در بغداد گفت:
"تا بحال ما بسیار ساکت و بدون سر و صدا عمل کرده ایم. ما فکر می کردیم بنابر اظهارات قبلی سران سازمان اگر تبلیغات و رو در رویی با آنها نداشته باشیم ممکن است بخاطر ترحم و انسانیت هم که شده اجازه بدهند ما فرزندانمان را ببینیم ولی اکنون بیش از یک هفته است که اینجا در بیابان مانده ایم ولی آنها اجازه ملاقات با فرزندانمان را نمی دهند. ما تصمیم گرفته ایم اینجا بست بنشینیم و تا زمانی که کاملا معلوم نشود که چه بلایی سر بچه هایمان آورده اند از اینجا تکان نخواهیم خورد. ما همچنین از مقامات عراقی میخواهیم تا با دخالت خود به کمک ما بیایند".
در تحلیل نهایی باید گفت که سران سازمان مجاهدین خلق هیچ حق قانونی بر خاک این قرارگاه و یا افراد داخل آن ندارند. اگر چه هنوز بیست و پنج سرباز امریکایی مسلح در آنجا مانده و حمایت از این گروه تروریستی را بر عهده دارند ولی باید گفت که این دولت عراق است که مسئولیت نهایی کشور را عهده دار بوده و باید پاسخگوی این خانواده ها باشد. در همین رابطه خانواده ها تماس و ملاقات با مراجع حقوق بشری و خبرنگاران را برای توضیح مشکلاتشان شروع کرده اند.
با وجود تمامی مشکلاتی که عراق امروز با آنها دست و پنجه نرم می کند، امیدواریم که دولت عراق بتواند با سرعت و دقت به این وضعیت بوجود آمده نیز بصورتی قابل قبول رسیدگی نماید
ایران اینترلینک، بغداد، بیست و یکم فوریه 2010
--------
همچنین:
http://www.iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=7722
حمله مجاهدین به خانواده های ایرانی اسیران در پادگان اشرف
.
... یکی از بستگان افراد اسیر گفت: عناصر گروه مجاهدین برادرم را در اینجا بازداشت کرده اند و ما با وجود همه مشکلات برای دیدن وی از ایران آمده ایم اما آنها مانع ورود ما به پایگاه اشرف شدند و من از دولت عراق می خواهم که این مشکل را حل کند. فرزند یکی از اسیران نیزگفت: پدر من مدت ها است در این پایگاه محبوس است ، من خواهان ملاقات با او هستم و برای این منظور ...
شبکه العالم، قرارگاه اشرف، هجدهم فوریه 2010
گزارش از انجمن نجات
http://www.nejatngo.org/fa/post.aspx?id=8850
لینک به متن انگلیسی
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=7721
عناصر گروه مجاهدین ضمن جلوگیری از دیدار شماری از خانواده های ایرانی با نزدیکانشان که در پایگاه اشرف در اطراف شهر دیاله عراق زندانی هستند، به خانواده ها و نیروهای امنیتی عراقی همراه آنان، حمله کردند.
به گزارش روز چهارشنبه شبکه خبری (العالم) ، خانواده های ایرانی از دولت عراق خواستند برای آزادی فرزندانشان از زندان های مجاهدین در پایگاه اشرف تدابیر فوری اتخاذ کند.
یکی از بستگان افراد اسیر در گفت وگو با العالم گفت: عناصر گروه مجاهدین برادرم را در اینجا بازداشت کرده اند و ما با وجود همه مشکلات برای دیدن وی از ایران آمده ایم اما آنها مانع ورود ما به پایگاه اشرف شدند و من از دولت عراق می خواهم که این مشکل را حل کند.
فرزند یکی از اسیران نیز در این باره به شبکه العالم گفت: پدر من مدت ها است در این پایگاه محبوس است ، من خواهان ملاقات با او هستم و برای این منظور به عراق آمده اما عناصر گروه مجاهدین مانع من شدند و مرا مورد ضرب و شتم قرار دهند.
"عادل المانع" فعال سیاسی عراقی نیز دراین باره به شبکه خبری العالم گفت : دولت عراق مخالف حضور هر سازمان مسلح در داخل خاکش است زیرا علاوه بر اینکه تهدیدی برای کشورهای همسایه بشمار می روند ، برای امنیت داخلی عراق نیز تهدید هستند.
وی گفت : فرصت حضور به گروه مجاهدین درعراق ، روابط دیپلماتیک بین ایران و عراق را تیره می کند.
-----------
در همین رابطه:
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=7196
ترس و برده داری در فرقه مجاهدین خلق
.
... آیا باید باور کنیم که "اپوزیسیون اصلی ایران" – بقول تبلیغات خودشان – که ادعا میکند قادر است رژیم ایران را در تمامیت خود ساقط نماید و یک دموکراسی را جایگزین آن کند، پر از کسانی است که وحشت دارند مادران و پدرانشان بیایند و گوششان را بگیرند و آنان را وادار به بازگشت به وطن نمایند؟ (و ما باید فراموش کنیم که متوسط سن این افراد حدود 50 سال است). آیا واقعا به همین سادگی میشود یک فرد سرسپرده را از مبارزه اش دور کرد؟...
نوشته آن سینگلتون، نوامبر 2009
لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://www.iran-interlink.org/?mod=view&id=7192
مقدمه
روز جمعه ششم نوامبر خانواده ها در عراق اعلام نمودند که عاقبت توانستند با بستگان خود دیدار نمایند، اما به هیچ وجه نسبت به شرایط این دیدار رضایت نداشتند. آنان گفتند زمانی که رهبران سازمان مجاهدین خلق فهمیدند که خانواده ها همراه با تعدادی خبرنگار عراقی و آمریکایی به اردوگاه اشرف آمده اند آماده مذاکره شدند. سازمان مجاهدین خلق قبول کرد که خانواده ها با بستگان خود برای چند ساعت دیدار کنند به این شرط که خانواده ها با رسانه ها گفتگویی نداشته باشند. خانواده ها این شرط را پذیرفتند و دیدار صورت گرفت.
بهر صورت خانواده ها همچنین گفتند که عزیزان آنان به ایشان گوشزد کرده اند که این موضوع را جلوتر از این پیش نبرید و گفتند که باید هرگونه ارتباط در آینده با آنان را هم قطع نمایند وگرنه آنان تحت شدیدترین فشارها از جانب رهبران فرقه قرار خواهند گرفت.
خانواده ها حالا تصمیم گرفته اند که موضوع اردوگاه اشرف را با وزیر حقوق بشر عراق بطور خصوصی مطرح نمایند.
ترس و برده داری در فرقه مجاهدین خلق
برای کسانی که به حد کافی علاقمند به دنبال نمودن افول یک فرقه تروریست خارجی به نام مجاهدین خلق هستند آیا این شرم آور نیست که گروه مربوطه عاجزانه هر کس که در طرف آنان نباشد و قویا از آنان و حامیانشان پشتیبانی نکند را "مأموران وزارت اطلاعات ایران" می نامند؟ آیا واقعا این موضوع مصداق "ما چند نفر در برابری مابقی جهان" نیست؟
بررسی بحران جاریی که سازمان مجاهدین خلق با آن روبروست این واقعیت را برملا میکند که این سازمان درگیر یک نبرد رو به جلو جهت ساقط کردن رژیم ایران نیست – یا شاید این هدف بدون اینکه به کسی گفته شود ملغی شده باشد – بلکه با هشت ایرانی سالخورده در دروازه اردوگاهش در عراق روبروست که خواهان رابطه با بستگان نزدیکشان – فرزند، همسر، . . . – می باشند که سالهای سال است آنان را ندیده اند و مایل به دیدار با آنان هستند. تمامی هشت نفر مربوطه توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق تحت عنوان "مأموران سرویس مخفی ایران" که عمدا جهت منحل نمودن اردوگاه اشرف و بازگرداندن ساکنان آن به ایران فرستاده شده اند محکوم گردیدند.
واقعا؟
این هشت نفر – و سایر گروه های کوچک و افرادی که طی شش سال گذشته به دروازه اردوگاه رسیدند – مأموران مخوفی هستند که قادر به نابود کردن نیروهای وفادار، از جان گذشته، و تماما مطیع مجاهد هستند! در کمال تعجب این افراد مسلح به دینامیت و بلدوزر جهت تخریب نبودند، بلکه در عوض با مهربانی، گرمی و کلمات مملو از عشق و تلخ کامی جلو رفتند. آنان حامل اخبار و پیام هایی از جانب اعضای خانواده و دوستان، در خصوص تولد ها، وفات ها، ازدواج ها و تمامی اجزای یک زندگی معمولی بودند.
چقدر جالب. چقدر افشاگرانه. چه اعتراف غم انگیزی از ضعف و زبونی فرقه رجوی که واقعا از این جریان وحشت دارد.
آیا باید باور کنیم که "اپوزیسیون اصلی ایران" – بقول تبلیغات خودشان – که ادعا میکند قادر است رژیم ایران را در تمامیت خود ساقط نماید و یک دموکراسی را جایگزین آن کند، پر از کسانی است که وحشت دارند مادران و پدرانشان بیایند و گوششان را بگیرند و آنان را وادار به بازگشت به وطن نمایند؟ (و ما باید فراموش کنیم که متوسط سن این افراد حدود 50 سال است). آیا واقعا به همین سادگی میشود یک فرد سرسپرده را از مبارزه اش دور کرد؟
آیا صرفا تفسیرهای هیستری جاری مسعود و مریم رجوی برای نگاه داشتن پیروان از طریق فریب و القائات فکری کافی نیست و دیدار این خانواده ها واقعا این قضیه را مورد تهدید قرار خواهد داد؟
واقعیت اساسی و غیرقابل اجتناب در پشت تمامی این جریانات این است که سازمان مجاهدین خلق یک فرقه خطرناک و مخرب و کنترل کننده ذهن افراد است که اعضای خود را در وضعیت برده داری مدرن نگاه داشته است.
و ویژگی این وضعیت بسا بزرگتر از داستان این هشت نفر یا هشت خانواده می باشد. موضوع آینده ژئوپلیتیک سازمان در عراق و در منطقه است.
بطور خلاصه، سازمان مجاهدین خلق به عنوان یک فرقه خطرناک معرفی میگردد چرا که این سازمان اعتقاد به استفاده از خشونت جهت رسیدن به اهداف مشخص خود دارد. این فرقه مخرب است زیرا که زندگی ها، ذهن ها و روان های اعضای خود را خراب میکند. اکثریت اعضا در ایزولاسیون کامل نگاه داشته میشوند، که به هیچ وجه هیچگونه دسترسی به دنیای خارج ندارند. در درون این ایزولاسیون آنان بطور روزانه و سیستماتیک تحت نظام مانیپولاسیون روانی و القائات فکری قرار دارند.
یکی از ابزار قدرتمند مورد استفاده رهبران فرقه جهت کنترل اعضایشان ایجاد ترس غیر منطقی، یا فوبیا، در اذهان اعضای فرقه است. هر فرقه ای رویکرد فوبیایی خاص خود را دارد. ولی تمامی آنان بر ایجاد یک ترس غیر منطقی از منتقدین و مخالفین فرقه، خصوصا اعضای سابق و خانواده های اعضا، در درون اعضای فعلی فرقه متمرکز هستند؛ که البته این افراد در بهترین موضع برای درک نحوه کنترل ذهنی درون فرقه قرار داشته و توان منفصل کردن آنرا دارند. اعضا هر زمان که فوبیای مربوطه فعال شود مملو از ترس خواهند شد. در خصوص سازمان مجاهدین خلق، کلمه رمز (کد) ی که این فوبیا را فعال میکند "مأمور وزارت اطلاعات ایران" است. هیچ مدرک روشنی زمانی که جمله مربوطه بکار گرفته میشود تا این ترس غیر منطقی و غیر واقعی ایجاد شود ارائه نمیگردد.
اعضای سازمان مجاهدین خلق در وضعیت تقریبا ترس دائم بسر می برند. از طریق این ترس است که سازمان مجاهدین خلق نه تنها اعضای خود را منکوب می نماید بلکه برخی سیاستمداران غیر حرفه ای و افرادی در رسانه ها را هم فریب میدهد. استفاده از کلمه ترس در این مقاله جهت بزرگنمائی بکار گرفته نشده است. این مقاله استفاده از ترس غیر منطقی را جهت مخدوش نمودن اصل موضوع شرح میدهد. پارلمان های غربی، رسانه ها و سازمان های حقوق بشری بوسیله همین شیوه پیچیده مانیپولاسیون روانی مجذوب شده اند که در آن لابی کنندگان سازمان مجاهدین خلق سطح بالایی از ترس غیر منطقی از ارواح دروغین و خیالی (معمولا تحت عنوان "مأموران وزارت اطلاعات ایران") در برابر "جنبش اپوزیسیون اصلی ایران" یا سازمان مجاهدین خلق بوجود آورده اند.
عجب اینکه این "تروریسم" غیر مسلحانه از جانب سازمان مجاهدین خلق جهت ممانعت از برملا شدن و رو گردیدن تهدید واقعی موجود در برابر گروه بوجود آمده است. این تهدید از جانب ارگان های خارج از سازمان نیست، بلکه مستقیما از ماهیت خود فرقه و در درون خود سازمان سر بر آورده است، که بنابراین هیستری رهبران سازمان مجاهدین خلق در برابر هشت عضو خانواده که در دروازه اردوگاه اشرف حاضر گردیده اند تا بستگان خود را ببینند را بوجود آورده است.
ولی، کسانی که هنوز به حد کافی علاقمند به دنبال نمودن افول یک فرقه تروریست خارجی به نام سازمان مجاهدین خلق هستند، باید تابحال متوجه شده باشند که این تمامی داستان نیست. حتی بخشی از یک داستان واقعی هم نیست. و کسانی که ممکن است حالا از دیدن پادشاه عریان شرم کرده باشند باید روی خود را بگردانند (واقعیت را قبول نمایند).
برای شش سال ارتش آمریکا حفاظت از سازمان مجاهدین خلق را در عراق به عهده گرفت، گروهی که هم توسط ایالات متحده و هم توسط عراق به عنوان یک گروه تروریست خارجی معرفی گردیده بود. انستیتوی تحقیقات دفاع ملی آمریکا RAND در گزارش "مجاهدین خلق در عراق – یک معمای سیاسی" منتشره در اوت 2009، شکست آمریکا در پرداختن قطعی به این گروه جهت منحل نمودن آن، آنطور که باید انجام میگرفت و همانطور که دولت های پی در پی عراق از دسامبر 2003 بر انجام آن تأکید داشتند، را تشریح نموده است. طبق این گزارش، "جهت تأمین حفاظت ترددات اعضای سازمان مجاهدین خلق به بغداد جهت خرید، حدود 14 سرباز آمریکایی کشته شده و 60 نفر زخمی گردیدند. لذا، اغلب مبهم بود که چه کسی مسئول اردوگاه اشرف است". طبق این گزارش، فرمان حفاظت از این فرقه تروریست مزدور کوچک که احتمال میرفت قابل استفاده باشد از سطوح خیلی بالا و از جانب وزیر دفاع سابق آمریکا دونالد رامسفلد آمده بود.
چرا؟
همانطور که رهبران سازمان مجاهدین خلق از دسترسی خانواده ها به بستگانشان در خارج اردوگاه اشرف ممانعت نمودند، درهای مستحکم اردوگاه در برابر تهدید موجود اثبات میکند که این مکان محلی کاملا مناسب برای تجمع اعضای رژیم سابق صدام حسین می باشد. در شش سال گذشته سازمان مجاهدین خلق مهماندار حامیان و مقامات رژیم دیکتاتور سابق عراق بوده است. خشونتهای شورشگرانه در استان دیاله از اردوگاه مجاهدین خلق تحت حفاظت آمریکا هماهنگ شده بود.
بنابراین، زمانی که هشت عضو خانواده به دروازه اردوگاه مجاهدین خلق رسیدند، نه تنها رهبران سازمان که از این تهدید بالقوه نسبت به فرقه می ترسیدند، بلکه حامیان غربی گروه نیز وحشت کردند. طی بیش از دو دهه گذشته، سازمان مجاهدین خلق به دلیل منافع غرب به عنوان ارتش خصوصی صدام حسین تقویت شد. از سال 2003، حامیان صهیونیست و نو محافظه کار گروه، تحت هدایت لرد کوربت در انگلستان، استوران استیونسون و آلخو ویدال کوادراس در پارلمان اروپا، ایلینا روزلهتینن در کنگره آمریکا، و لابی کننده آمریکایی ریموند تنتر، از سازمان مجاهدین خلق به دلایل انسانی حمایت نکرده اند (در غیر این صورت آنان قطعا از دیدار این خانواده ها نیز حمایت میکردند). آنان از این گروه به عنوان یک عامل معرفی مجدد صدامی ها در سیاست عراق حمایت و حفاظت نمودند.
آنان که با ایجاد ترس بر این باور بودند که به دلایل انسانی از سازمان مجاهدین خلق حمایت میکنند تا آنان را در برابر نابود شدن توسط دولت ایران حفاظت نمایند لازم است قدری انرژی صرف کرده و کمی شجاعت به خرج داده و ورای این دروغ و استدلال خیالی را هم مشاهده نمایند و به دنبال واقعیت باشند. در جهت انجام این کار آنان در برابر یک انتخاب معین قرار میگیرند: حمایت از سازمان مجاهدین خلق به عنوان عامل بازگشت صدامی های طرفدار غرب در عراق، یا حمایت از دولت منتخب مردم در عراق به عنوان یک دولت مستقل و حاکم بر تمامیت ارضی آن.
این به روشنی یک انتخاب سیاسی است. ولی در عین حال، باید به خاطر داشت، قربانیان اصلی تروریسم سازمان مجاهدین خلق اعضای خود فرقه هستند که با ایجاد ترس در آنان به بردگی در آمده اند.
-----------
